Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Το κορίτσι της Κερύνειας




Αυτό το κορίτσι που κάθεται
στην άκρη του βράχου
με τα πόδια στο νερό
Κι αγναντεύει το λιμανάκι
Τι άραγε να σκέφτεται;

Ρωτά τα βράχια και τα κύματα
Γιατί παράκαιρα
άνθισαν τα λουλούδια;
Ρωτά τη θάλασσα
Μπορεί το ριζικό ν’ αλλάξει;

Κοιτάζει μελαγχολικά
Τη βάρκα που σιμώνει
Και μες τα στήθια της
Σιωπηλή μια κραυγή
σκίζει το άπειρο.

4 σχόλια:

  1. Νικόλα, αφού απόλαυσα το όμορφο ποίημα δεν τα κατάφερα να μην κάνω τον συνειρμό:
    Μπορεί και να σκέφτεται: "...δεν μπορώ να το πιστέψω πως τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μάρλεν σ΄ευχαριστώ για το σχόλιο σου για το ποιήμα. Έχεις δίκιο. Μπορεί όμως και να σκέφτεται πως τους φέραμε εμείς με τα τόσα λάθη μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολυτάλαντος Νικόλα!

    ..."Είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας", γράφει ο Κ.Μόντης.Ο υπαινιγμός είναι εμφανής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή