Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

Ανδρέα Καραγιάν «Η αληθής ιστορία»


«Λυπάμαι που δεν άγγιξα ποτέ τον πατέρα μου»
Ο ζωγράφος Αντρέας Καραγιάν «ζωγραφίζει» με λέξεις τη ζωή του από τα ’60s μέχρι σήμερα
Συνέντευξη στην Ολγα Σελλα
Αυτή τη φορά ο ζωγράφος Αντρέας Καραγιάν άφησε στην άκρη τα πινέλα, το καβαλέτο και τους μουσαμάδες και καταπιάστηκε με λέξεις. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, στο βιβλίο του «Η αληθής ιστορία» «ζωγράφισε» τα παιδικά του χρόνια σε μιαν αστική Λευκωσία της δεκαετίας του ’50 διαφορετική από τη σημερινή, αλλά και τις αναζητήσεις του ίδιου ως έφηβου: τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, τη σεξουαλική αφύπνιση, τις ενοχές, τον πρώτο έρωτα... Κι αν στους πίνακές του αποτυπώνει κυρίως ανδρικές φιγούρες, συνομιλώντας με το ύφος του Τσαρούχη, στο βιβλίο του κυριαρχούν οι γυναικείες.
Μέσα από τις σελίδες του γνωρίζουμε την προσωπική και την οικογενειακή του ιστορία, αλλά και την ιστορία των προσώπων που τον επηρέασαν, που αγάπησε, που στάθηκαν για κάποιο λόγο σημαντικά για την πορεία του. Και σκιτσάρει τη διαδρομή του: από την οδό Ουζουνιάν στη Λευκωσία, στην Αθήνα της δεκαετίας του ’60 κι από ’κει στην Ευρώπη. Μια διαδρομή η οποία, ομολογεί ότι, είχε διαφορετικές εκφράσεις, «παρεκκλίσεις», τολμηρές επιλογές, συγκρούσεις.
Τον συναντήσαμε στην Αθήνα, μία από τις τρεις πόλεις που ζει (οι άλλες είναι η Λευκωσία και η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου) και μιλήσαμε για πολλά, αφού δεν έχει πρόβλημα να μοιραστεί με τον συνομιλητή του τα πάντα. Ο Ανδρέας Καραγιάν ομολογεί ότι πάντα τον συγκινούσαν οι λέξεις. Οτι ανακάλυψε διηγήματά του, γραμμένα όταν πήγαινε Γυμνάσιο. Στην πορεία, αυτή του την αγάπη την καλλιέργησε μέσω της δημοσιογραφικής κριτικής, αφού από το 1978 ώς το 2004 έκανε κριτική εικαστικών, θεάτρου και κινηματογράφου στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος». «Ζούσα μέσα σε βιβλία, μεγάλωνα με βιβλία, περπατούσα στο δρόμο μ’ ένα βιβλίο στο χέρι. Μεγαλώνοντας σαν ένα παιδί που αισθανόταν διαφορετικό από τα άλλα, μέσα σε μια κοινωνία στις νόρμες της οποίας δεν μπορούσε να προσαρμοστεί και βλέποντας ότι γίνεται ευάλωτο, ο μοναδικός τρόπος για να διασωθεί ήταν να γίνει καλύτερο από τους άλλους.
– Περιγράφετε την Κύπρο της δεκαετίας του ’50 και όλα μοιάζουν σήμερα ειδυλλιακά. Ηταν πράγματι έτσι;
– Δεν είναι ειδυλλιακά. Τα καταγράφω όπως τα έζησα. Υπάρχει όμως, πράγματι, μια μελαγχολική τρυφερότητα. Αλλωστε, οι περισσότερες ιστορίες τελειώνουν με θάνατο. Απέφυγα τα μελοδραματικά στοιχεία ή τις ψευτογλυκερότητες. Πρώτα απ’ όλα είναι ένας εξορκισμός καταστάσεων που έμεναν μετέωρες. Και όσο μεγαλώνει κανείς, θέλει να ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα. Ηθελα να πω ό,τι με βασάνισε και να ξαναζωντανέψω όλους αυτούς τους ανθρώπους που έφυγαν και νόμιζαν ότι δεν θ’ αφήσουν τίποτα πίσω τους. Τους έδωσα τη δυνατότητα να ξαναζήσουν. Στην ηλικία μου πια, βλέποντας τα πράγματα προς τα πίσω, το χιούμορ και ο σαρκασμός σώζει καταστάσεις που διαφορετικά θα ήταν πολύ τραγικές.
– Πότε σας αναγνώρισε ο Θεοφανίδης, ο πραγματικός σας πατέρας;
Λίγες μέρες πριν πεθάνει. Πέθανε το 1996 την ίδια μέρα με τη μάνα. Είναι συγκλονιστικό. Τα προηγούμενα χρόνια ήταν ένας οικογενειακός φίλος. Ηταν ένα τραγικό ιψενικό τρίγωνο και ποτέ δεν κατάφερα να μάθω αν ήξερε ο ένας για τον άλλον ή αν είχαν δημιουργήσει μια ισορροπία για χάρη των παιδιών. Η μάνα μου ήταν μια συγκλονιστική γυναίκα. Προσπάθησε ενάντια σ’ όλες τις συμβατικότητες της εποχής της να πολεμήσει με τα συναισθήματά της αλλά να κρατήσει και την αξιοπρέπειά της. Στο βιβλίο μου κυριαρχούν γυναίκες που έκαναν ακριβώς αυτό: πάλεψαν για την αξιοπρέπειά τους. Εχω κρατήσει πολλά πράγματα από τη μάνα μου στη Λευκωσία. Ξέρεις, δεν φεύγουν οι άνθρωποι είναι πάντα εκεί μαζί σου. Σε κάθε στροφή νομίζω ότι τη βλέπω. Οχι τον πατέρα μου. Αυτός ήταν μια τραγική φιγούρα. Μοναξιασμένος και τραγικός. Και τώρα λυπάμαι που δεν τον άγγιξα ποτέ μου αυτόν τον άνθρωπο.
– Πώς θυμάστε την κοινή ζωή με τους Τούρκους;
– Ηταν πολύ φυσική σχέση. Αλλά οι Τούρκοι ήταν για μας η υπηρέτρια, ο νυχτοφύλακας, ο εργάτης... Εκτός από τη φίλη της μάνας μου, την Εμεττέ. Αυτή ήταν σαν εμάς, οικογένεια. Χωριστήκαμε το 1963, όταν οι Τούρκοι πήγαν στο γκέτο.
– Στην Κύπρο πώς υποδέχτηκαν το βιβλίο;
– Πάρα πολύ καλά, δεν το περίμενα. Οσοι ήταν 50 - 60 συγκινήθηκαν πάρα πολύ γιατί ξαναείδαν τις εποχές της νιότης τους. Οσο για τη νέα γενιά, είδαν στις σελίδες του τα προβλήματα του έφηβου, γιατί δεν είναι μόνο προσωπικά μου θέματα. Τα αντιμετωπίζει ο κάθε έφηβος που ξυπνάει η σεξουαλικότητά του και αναζητεί τη σχέση ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό ή μιαν άλλη έκφραση του ερωτισμού και της σεξουαλικότητας. Είναι η αναζήτηση μας ταυτότητας, κι ενός παραδείσου. Στο πρώτο μέρος είναι ένα παιδί που βλέπει τα πράγματα με μια γοητεία και μια έκπληξη. Στο δεύτερο μέρος, που γράφω τώρα, είναι ένας άνθρωπος που φιλοσοφεί πια τα πράγματα, τη σχέση του με τους ανθρώπους. Τελικά, νομίζω ότι ο κόσμος μού πιστώνει κάτι σημαντικό: την ειλικρίνειά μου. «Λες τα πιο τολμηρά πράγματα, αλλά η ειλικρίνειά σου, αφοπλίζει», μου είπε κάποιος.
Το παιδί με το κόκκινο μπαλόνι
– Αν δεν είχατε φύγει για το εξωτερικό, πιστεύετε ότι δεν θ’ ακολουθούσατε τη διαδρομή που τελικά πήρατε;
– Οχι. Επαιξε σημαντικό ρόλο το εξωτερικό, έπαιξαν σημαντικό ρόλο διάφοροι άνθρωποι που συνάντησα στη ζωή μου, όπως η γυναίκα μου. Εζησα στο Λονδίνο την εποχή των χίπις και της αμφισβήτησης που όλα και όλοι λέγανε: Ανοιξε τον εαυτό σου, κάνε πειράματα με τη σεξουαλικότητά σου, τους έρωτές σου, τους γύρω σου, την τέχνη σου... Εχω υπάρξει πολύ επαναστατικός σε περιόδους της ζωής μου. Εχω γράψει άρθρα για τον φεμινισμό, τη σεξουαλικότητα, για όλα τα ταμπού που συναντούσα. Αποφεύγω τη λέξη ομοφυλοφιλία γιατί δεν πιστεύω ότι αντιστοιχεί με κάτι. Οταν λες μια λέξη καθορίζεις πράγματα, ενώ εγώ ποτέ δεν μπορούσα να καθορίσω τον εαυτό μου. Πέρασα έρωτες και με τα δύο φύλα με το ίδιο πάθος.
– Η μητέρα σας γνώριζε τις επιλογές σας;
– Ολες οι μητέρες ξέρουν τι είναι ο γιος τους. Απλώς δεν το συζητάνε. Η γυναίκα έχει μια κατανόηση και ευαισθησία που οι άνδρες δεν την έχουν.
– Εκτός από τη μητέρα σας ποιες άλλες γυναίκες σας καθόρισαν;
– Η γυναίκα μου, και με πλήγωσε πολύ που δεν ήθελε να βάλω στο βιβλίο το αληθινό της όνομα. Αλλά σεβάστηκα την επιθυμία της. Ηταν μια πολύ σημαντική παρουσία σ’ όλα τα πράγματα. Ομως κάποια στιγμή αισθάνθηκα ότι έπρεπε να μπω στα σκοτάδια του εαυτού μου. Αν δεν γινόταν αυτό δεν θα ωρίμαζα ποτέ. Θα ήμουν ένα παιδάκι μ’ ένα κόκκινο μπαλόνι που θα έτρεχε τραγουδώντας εδώ κι εκεί. Χρειαζόταν όμως κάποια στιγμή να τρυπήσω το μπαλόνι για να δω ό,τι άλλο υπήρχε μέσα του.
Info: Το βιβλίο του Ανδρέα Καραγιάν «Η αληθής ιστορία» (εκδ. Καστανιώτης) παρουσιάζεται την ερχόμενη Τετάρτη, 29 Απριλίου στις 8 μ.μ. στο Σπίτι της Κύπρου (Ηρακλείτου 10). Θα μιλήσουν ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας, ο δημοσιογράφος Γιάννης Τζαννετάκος, ο ζωγράφος Γιώργος Νικολαΐδης και ο ζωγράφος Πέτρος Ζουμπουλάκης. Αποσπάσματα θα διαβάσει ο συγγραφέας.

ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Συνελήφθη ο πατέρας που θα πουλούσε τη μικρή πρωταγωνίστρια της ταινίας «Slumdog Μillionaire»


Τετάρτη 22 Απριλίου 2009

ΒΟΜΒΑΗ Μεγάλες διαστάσεις έχει πάρει η υπόθεση της απόπειρας πώλησης της εννιάχρονης πρωταγωνίστριας της ταινίας «Slumdog Μillionaire» από τον πατέρα της αντί 300.000 δολαρίων. Η ινδική αστυνομία διέταξε έρευνες, η μητέρα και η μητριά της μικρής Ρουμπίνα Αλι έστησαν καβγά μπροστά στις κάμερες και ο πατέρας του παιδιού συνελήφθη.

«Φιλάργυρη σκύλα, δώσε πίσω την κόρη μου!» φώναζε η πραγματική μητέρα της μικρής στη σύζυγο του πατέρα της Ραφίκ Κουρέσι, ο οποίος συνελήφθη με την κατηγορία ότι αποπειράθηκε να κάνει μια συμφωνία παράνομης υιοθεσίας από την οποία θα λάμβανε 300.000 δολάρια. Ο ίδιος το αρνείται και λέει ότι έχει πέσει θύμα σκευωρίας.

Η Ρουμπίνα έπαιξε το ρόλο της μικρής Λετίκα στη βραβευμένη με Οσκαρ ταινία «Slumdog Μillionaire», που απέφερε κέρδη εκατομμυρίων στους παραγωγούς.

Η βρετανική εφημερίδα «Νews of the World» που δημοσίευσε πρώτη το θέμα αποκάλυψε ότι ο πατέρας και ο θείος της Ρουμπίνα χρησιμοποίησαν τη διασημότητα της μικρής για να ανεβάσουν την τιμή.

«Το παιδί είναι ξεχωριστό τώρα. Δεν είναι ένα συνηθισμένο κορίτσι. Είναι ένα παιδί των Οσκαρ» φέρεται ότι είπε ο θείος της Ρουμπίνα στον υποψήφιο αγοραστή, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν ρεπόρτερ της εφημερίδας.

Δύο δημοσιογράφοι επικοινώνησαν τηλεφωνικώς με την οικογένεια. Προφασίστηκαν ότι εκπροσωπούν έναν σεΐχη από το Ντουμπάι ο οποίος ήθελε να υιοθετήσει το κοριτσάκι και έκλεισαν ραντεβού σε ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων της Βομβάης για να συζητήσουν τις λεπτομέρειες.

«Πρέπει να σκεφτώ τι είναι καλύτερο για εμένα, για την οικογένειά μου και για το μέλλον της Ρουμπίνα. Δεν βγάλαμε τίποτα από την ταινία» φέρεται να είπε ο θείος της μικρής Ρατζάν Μορ, ο οποίος παρίστατο στις διαπραγματεύσεις, για να δικαιολογήσει τα χρήματα που ζητούσαν.

Ο πατέρας της Ρουμπίνα κλήθηκε σε ανάκριση όπου αρνήθηκε κάθε κατηγορία, ισχυριζόμενος ότι πήγε στο ξενοδοχείο γιατί του είχαν πει ότι θα του προσέφεραν δουλειά.

Παρ΄ όλα αυτά, σύμφωνα με την αστυνομία, η φυσική μητέρα της Ρουμπίνα είχε καταγγείλει ότι ο πρώην άνδρας της σκόπευε να πουλήσει την κόρη τους δύο εβδομάδες προτού εμφανιστούν οι ρεπόρτερ της «Νews of the World».

Λόγω των άθλιων συνθηκών ζωής που επικρατούν στην παραγκούπολη Γκαρίμπ Ναγκάρ στα προάστια της Βομβάης όπου ζει η οικογένεια η μικρούλα έχει γίνει μήλον της Εριδος μεταξύ της βιολογικής της μητέρας που την είχε εγκαταλείψει όταν ήταν δύο ετών και του πατέρα της. Ολοι προσπαθούν να εξαργυρώσουν τη φήμη της για να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Τα 2.500 ευρώ που πήρε η Ρουμπίνα ως αμοιβή για τη συμμετοχή της στην ταινία φαίνεται ότι ήταν πολύ λίγα.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

Στέφανος Σταυρίδης, “Η βιβλιοθήκη του Ραβέλ”


Στέφανος Σταυρίδης

“Η βιβλιοθήκη του Ραβέλ”
Εκδόσεις Καστανιώτη
2008

37άρης συγγραφέας με πηγαίο χάρισμα στην αφήγηση. Εννέα διηγήματα που συγκεντρώνονται από διάφορα περιοδικά στα οποία είχαν πρωτοκυκλοφορήσει. Η γενική εντύπωση είναι πολύ ενθαρρυντική, καθώς ο αναγνώστης μπαίνει σε έναν μπορχεσιανού τύπου κόσμο, όπου το μυστήριο –απλό και χωρίς αγωνία- συνοδεύει τις κινήσεις των πρωταγωνιστών. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο διήγημα που χάρισε το όνομά του σε όλη τη συλλογή: εδώ κυριαρχεί η τεράστια όσο ένα νησί βιβλιοθήκη, που επιχειρεί να στεγάσει τη γνώση όλου του κόσμου, σε έντυπη, ηλεκτρονική και ονειρική μορφή.
Αλλά και τα άλλα διηγήματα κινούνται με κέντρο έναν εσωστρεφή ποιητή που δεν θέλει να δημοσιεύσει, έναν προληπτικό ερευνητή που μελετά το χειρόγραφο Βόινιτς (βλ. και το προηγούμενο βιβλίο του Κονιδάρη), δυο φίλους που αναζητούν μια παράξενη γλώσσα, απόρροια των μυστικών υπηρεσιών της χούντας, έναν άνθρωπο που ζει διπλή ζωή όταν κοιμάται.
Η γραφή κυλάει αβίαστα, ο αναγνώστης δεν ψάχνει να βρει πίσω από τις λέξεις βαθύτερα νοήματα, αλλά παρασύρεται στον μικρόκοσμο κάθε διηγήματος και αδημονεί για τη συνέχεια. Κάθε ιστορία προσελκύει με τον συνδυασμό σασπένς και ευρηματικότητας, απλότητας και σαφούς σχεδίου, ανεμελιάς και ταχύτητας. Πολλές φορές βέβαια πλανάται μια απλοϊκότητα σε όσα λέει και ενίοτε η τραβηγμένη από τα μαλλιά ιστορία οδηγείται σε αφελείς εξηγήσεις, όπως λ.χ. με τη μυστική γλώσσα της ΚΥΠ.
Τι περιμένω; Να δω τι μπορεί ο Κύπριος συγγραφέας να κάνει σε ένα μυθιστόρημα, όπου η γοργή αφήγηση πρέπει να συνδυαστεί με στιβαρή δομή, που να μην κάνει κοιλιές. Να τον δω σε ιστορίες που πίσω από την επιφάνεια μιας απολαυστικής ιστορίας θα κρύβεται και μια πιο κοφτερή ματιά και όχι μόνο μια έξυπνη σύλληψη.
Πάντως δεν είναι λίγο να κρατάει τον αναγνώστη στα δίχτυα της περιέργειας και στη μαγεία της αφήγησης.
Πατριάρχης Φώτιος


ΠΗΓΗ: ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ THE CROSSING SOULS


Η Ελληνοαμερικανίδα Κάσι Πάλμερ ζει στην Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες, παντρεμένη και ευτυχισμένη επί είκοσι δύο χρόνια με τον επιτυχημένο πλαστικό χειρουργό των σταρ του Χόλιγουντ, Σταν Πάλμερ, όταν κάποια περίεργα όνειρα έρχονται να ταράξουν τον ύπνο και την καθημερινότητά της. Η Κάσι αρχίζει να αναζητά τις λησμονημένες παιδικές της αναμνήσεις, στη γη του πατέρα της, στο νησί της Αμοργού, στην Ελλάδα. Εκεί την περιμένει το πεπρωμένο της και η Κάσι αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος. Δύο άλλες γυναίκες, που έζησαν πολλά χρόνια πριν από εκείνη, την αναζητούν, ρίχνοντας τις σκιές τους στα όνειρά της και διεκδικώντας μερίδιο από τη ζωή της. Η Κάσι αφήνεται στα χέρια τους, αψηφώντας κάθε νόμο της λογικής, όταν διαπιστώνει ότι ένας μεγάλος ανεκπλήρωτος έρωτας ζητά να αναστηθεί μέσα από τη δική της ύπαρξη. Μια σαρωτική θύελλα γεγονότων μαστιγώνει το παρόν της, ενώ ένα τραγικό παρελθόν ζητάει να δικαιωθεί. Ποιες είναι αυτές οι γυναίκες που σέρνουν ακόμη τις φιγούρες τους μέσα στους αιώνες; Ποιος είναι αυτός ο άνδρας που τις αγάπησε τόσο πολύ; Ένα μεταφυσικό αισθηματικό θρίλερ της γνωστής συγγραφέως Χρυσηίδας-Χρύσας Δημουλίδου που θα σας καθηλώσει, θα σας προβληματίσει και ίσως σας λυτρώσει από τους επίγειους φόβους σας.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΕ EBOOK

ΠΗΓΗ:ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Σημείωση: Το βιβλίο είναι δευτερο στα ΕΥΠΩΛΗΤΑ του ΒΗΜΑΤΟΣ αυτής της βδομάδας

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Όμιλος Φίλων Βιβλίου


Λέσχες Ανάγνωσης και Όμιλος Φίλων Βιβλίου

Οι λέσχες ανάγνωσης είναι ένα σχετικά νέο φαινόμενο στην πολιτισμική ζωή διαφόρων χωρών που αναπτύσσεται όμως ραγδαία. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) υπάρχουν ήδη πάνω από διακόσιες λέσχες ανάγνωσης στην Ελλάδα, ενώ ο αριθμός τους ξεπερνά τις 50.000 στην Ευρώπη και τις 500.000 στην Αμερική.

Κατ’ αρχάς πώς λειτουργεί μία λέσχη ανάγνωσης; Τα άτομα που την αποτελούν, που για λόγους εύρυθμης λειτουργίας δεν πρέπει να είναι λιγότερα από πέντε αλλά ούτε και περισσότερα από δώδεκα, συγκεντρώνονται μια φορά τον μήνα και μέσα σε ένα όμορφο και φιλικό κλίμα συζητούν για ένα βιβλίο το οποίο έχουν επιλέξει προηγουμένως να διαβάσουν. Το βιβλία που θα συζητηθούν αποφασίζονται από τα ίδια τα μέλη.

Οι περισσότερες Λέσχες καταπιάνονται γενικά με τη λογοτεχνία, ωστόσο, δεν λείπουν και οι θεματικές Λέσχες Ανάγνωσης, αυτές δηλαδή που ασχολούνται με πιο εξειδικευμένα θέματα όπως τα Μαθηματικά, το αστυνομικό μυθιστόρημα, ή την Αρχαία Γραμματεία

Σε μία λέσχη ανάγνωσης μπορούν να πάρουν μέρος όσοι αγαπούν το διάβασμα και θέλουν να μοιραστούν τη συγκίνηση, τον προβληματισμό ή ακόμα μερικές φορές και τη δυσαρέσκεια που ένιωσαν διαβάζοντας ένα βιβλίο με άλλους ανθρώπους.

Κάποιοι απλοί κανόνες για τη σωστή διεξαγωγή της συζήτησης στα πλαίσια της συνάντησης της ομάδας, όπως η ύπαρξη ή μη ενός συντονιστή, όχι απαραίτητα του ιδίου κάθε φορά, ή η ενθάρρυνση όλων να συμμετέχουν ενεργά στη συζήτηση, μπορεί να τεθούν εξ αρχής έτσι ώστε να διασφαλιστεί η σωστή λειτουργία της ομάδας.

Μια λέσχη ανάγνωσης με τις πιο πάνω προδιαγραφές λειτουργεί εδώ και ένα χρόνο στη Λεμεσό. Η εμπειρία από τη λειτουργία της δικής μας ομάδας, στην οποία δώσαμε το όνομα Όμιλος Φίλων Βιβλίου είναι πολύ θετική. Εκτός από το ότι έχουμε διαβάσει πέραν των δώδεκα βιβλίων η κοινωνικοποίηση που προωθήθηκε και αναπτύχθηκε μεταξύ των μελών είναι ένα πολύ θετικό στοιχείο. Η ανάγνωση από μόνη της συνιστά για τον αναγνώστη μία μοναχική απόλαυση. Ως εκ τούτου ο κάθε αναγνώστης της ομάδας προσεγγίζει το βιβλίο από άλλη οπτική γωνία με αποτέλεσμα κατά τη συζήτηση να καταθέτει μια διαφορετική άποψη. Οι διαφορετικές απόψεις που εκφέρονται και η συζήτηση που ακολουθεί συμβάλλουν ουσιαστικά στην πιο ολοκληρωμένη θεώρηση του βιβλίου που επιλέχθηκε.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις λέσχες ανάγνωσης ή και τη δημιουργία μιας τέτοιας ομάδας, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκεφθούν την ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ (www.ekebi.gr) ή να επικοινωνούν με τον Τώνη Κουντούρη (99 346424).


Όμιλος Φίλων Βιβλίου